Het bij elkaar komen in Wellington

De Europese partners van het Aladdin project ontmoetten elkaar weer afgelopen februari, in Wellington Engeland). Verwelkomd door onze Engels partners, beleefden we een verrijkende en vriendschappelijke reis. Vriendschappelijk dankzij de uitwisseling tussen de deelnemende partners waarin elke persoon de kwaliteiten van de anderen kon waarderen: het gehalte humor en serieus met het project bezig zijn was totaal in balans. Het was verrijkend omdat iedereen de voortgang van het project deelde met meegemaakte ervaringen, zowel de negatieve als positieve ervaringen. We kunnen vooruit kijken naar de volgende stappen die te nemen zijn.

Een samenleving gebaseerd op verhalen

Mensen zijn storytelling wezens. We baseren ons leven op verhalen over onszelf en over de ander. En vooral over de ander, zeker in gebieden waar mensen met verschillende identiteiten samenleven. We maken gebruik van verhalen om te verbinden, maar vaak ook ons van andere te distantiëren. Het versterken van de eigen groep door je mensen bang te maken voor de andere groep. Het vertellen van verhalen over elkaar is de beste manier om angst te creëren.

Digital storytelling

Al surfend op sociale netwerken, op zoek naar ideeën en materiaal over storytelling technieken, stuitten we op een interessante tekst van het Observatorium van Onderwijsinnovatie van Tecnologico de Monterrey (Mexico). De tekst gaat over het gebruik van digitale technologie in storytelling.

Mijn ouders zijn fascisten

Wacht! Hou op! Dit is- hoe durf je? – STOP! De titel van dit artikel stoort me. Graag veranderen.

Op het moment van schrijven kon ik het veranderen, zeker; maar ik deed het niet! Ik voelde dat ik er iets ‘off my chest’ moest, zoals wij hier in het Verenigd Koninkrijk te zeggen. Wat mooi dat ik dat kan door middel van deze blog. Ik begin te zeggen dat de doelstelling van het Aladdin Project alles behalve politiek is. Onze doelstelling is om te leren, te groeien, te genezen, te voeden, te luisteren, te vertellen, te delen, samen te brengen.

Sarah en het monster (het innerlijke belang van innerlijke beelden en herinneringen)

Ze zeggen dat verhalen, of volksverhalen de verbeelding trainen en innerlijke beelden kunnen oproepen bij kinderen (of bij iedereen). De mogelijkheid om innerlijke beelden op te roepen is een fundamentele en essentiële menselijke vaardigheid om vele redenen – bijvoorbeeld als we problemen in ons leven willen tackelen, moeten we eerst in staat zijn om een oplossing te vinden, of verschillende versies van oplossingen bedenken, zonder dat te doen zullen we geen oplossing kunnen vinden. Maar soms is de oplossing al daar – en is het genoeg om iets te bedenken of op een andere manier te denken…

Woorden

Sommigen beweren dat het de woorden zijn die ons als mens definiëren. Je zou ook kunnen zeggen, het is de optelling van klanken, woorden, zinnen en geluiden die ons maken tot wat we zijn. Zelfs vóór de geboorte integreren we al woorden. Kinderen leren om alles te benoemen wat ze tegenkomen in hun omgeving.

Creative Times 2015 – Verhalen delen met senioren

Superact en Guinness Partnerships Care and Support geloven in het ondersteunen van mensen om een gelukkig en voldaan leven te leiden. Artistieke en innovatieve activiteiten hebben een verrijkend effect en ondersteunen de opbouw van (zelf)vertrouwen, gezondheid en welzijn. Het project was een fantastische manier om de talenten en prestaties van onze klanten te vieren, maar heeft ze ook dichter bij elkaar gebracht.

Yes we can! Verhalen kunnen het verschil maken!

Als je middenin een Erasmus+ project zit, een EU partnerschap zoals dit Aladdin project, dan vergeet je nog wel eens waarvoor je het doet. Deadlines lijken je leven te beheersen, je droomt over Foundation Bricks, Intellectual Outputs, Transnational Meetings enzovoort. Je droomt zeg maar over van alles waar een normaal mens nooit over zou dromen. Als dit de verschrikkelijke bijwerkingen zijn, waarom zou je dan ooit meedoen aan een Erasmus+ Strategisch Partnerschap?